Mało kto wie, że już pod koniec XIX w. półwysep Westerplatte stał się znanym miejskim kąpieliskiem i letnim uzdrowiskiem.

    W centrum półwyspu, jakim się stało Westerplatte od 1845 r., stanęło w II poł. XIX w. kilka letniskowych budynków o lekkiej konstrukcji szkieletowej (mur pruski), m.in. dom kuracyjny z restauracją (Kurhaus), budynki gospodarcze, kilka prywatnych willi, a na plaży łazienki (przebieralnie). Wybudowano też długie, bo aż 120 metrowe molo spacerowe z przystanią dla statków żeglugowi przybrzeżnej o nazwie Kaiser Steg, czyli Cesarska Kładka.

    Za rozwojem półwyspu jako letniego uzdrowiska i kąpieliska morskiego stało znane gdańskie przedsiębiorstwo, spółka żeglugowa „Wisła” („Weichsel – Danziger Dampfschiffahrt und Seebad Actien Gesellschaft”), które od 1881 r. zaczęło zajmować się zagospodarowywaniem i użytkowaniem terenu Westerplatte. Z funduszy tejże spółki do roku 1900 wybudowano także kolejne obiekty: od strony kanału przystań dla statków spacerowych, zajazd z pokojami do wynajęcia, korty tenisowe, obiekty do leczniczych kąpieli błotnych i cieplnych, osobne kąpieliska dla pań i panów nad brzegiem morza, muszlę koncertową i kolejne wille oraz pensjonaty (razem ok. 30-tu willi wybudowanych głównie z funduszy prywatnych). Zasadzono wiele drzew (niektóre ocalały i stoją do dziś), wytyczono setki metrów alejek spacerowych. Potrzeby kuracjuszy i wczasowiczów zaspokajała bardzo duża restauracja w domu kuracyjnym (późniejsze kasyno podoficerskie), a także liczne bufety, jak i filie znanych i najlepszych gdańskich sklepów. W muszli koncertowej występowały orkiestry wojskowe dostarczając gościom rozrywki. Wodę ze studni artezyjskich doprowadzono z ujęcia przy ul. Polanki w Gdańsku-Oliwie. Oświetlenie uzdrowisku dostarczała własna elektrownia. Dworzec kolejowy w Nowym Porcie (budynek nie zachował się do naszych czasów) był połaczony przeprawą promową z kąpieliskiem, a z centrum Gdańska przez cały rok kursowały statki żeglugi przybrzeżnej. W 1867 r. Nowy Port uzyskał połączenie kolejowe z Gdańskiem, a od 1900 r. do Nowego Portu z centrum Gdańska kursowały także tramwaje (jednocześnie linia ta połączyła Brzeźno z Nowym Portem).

    Sezon turystyczny trwał na Westerplatte od 1 kwietnia do 30 września każdego roku, gdyż obiekty uzdrowiska nie posiadały ogrzewania i były lekkimi konstrukcjami. W reklamach uzdrowiska z końca XIX i początku XX wieku można znaleźć informacje, że pobyt na Westerplatte zaleca się osobom cierpiącym na reumatyzm, paraliż, anemię, choroby nerek oraz choroby kobiece. Kuracjusze przyjeżdżali głównie z Niemiec. W 1900 r. Westerplatte odwiedziło około 100 000 osób, w większości mieszkańców Gdańska przybywających tu w dni wolne od pracy. W czasie I w.ś. teren półwyspu Westerplatte spełniał już wyłącznie rolę miejskiego kąpieliska. Wiele willi byłego uzdrowiska zostało zasiedlonych na stałe. Od 1919 r. właścicielem części kąpieliska stała się polska spółka „Bank Związku Spółek Zarobkowych” z Poznania. Po przekazaniu tego obszaru w 1925 r. przez W.M.Gdańsk władzom polskim, prasa gdańska rozpoczęła kampanię antypolską, skarżąc się, że społeczeństwo gdańskie poniosło niepowetowaną stratę na rzecz Polski. Westerplatte porównywano wtedy do słynnego wiedeńskiego Prateru - cesarskiego parku. Część budynków po dawnym kurorcie wykorzystano dla potrzeb Wojskowej Składnicy Tranzytowej, inne rozebrano.